آتش بس

اینروزها بیشتر میرم پارک و دل میدم به هوای قشنگ بهاری . گفته بودم که حالم خوب باشه با بهار رقصها خواهم داشت. البته بعدا جمله ام رو برای خودم تصحیح کردم و گفتم با بهار خواهم رقصید و همین رقص با بهار نسخه ی حال خوبم خواهد شد و همینطور هم شده. 

نمیدونید چه لذتی داره وقتی گوشی قدیمی زغالی رو می اندازی ته کیفت و میری تو پارک و چشم میدوزی به گلها و دل میدی به آسمون و دار ودرخت و فقط تماشا می کنی و تماشا . برات مهم نیست که کی الان پیامی داده یا نداده؟ گروه چه خبر؟ اینستا چه خبر؟ آی دلار گرون شد ... آی ترامپ چی گفت... آی اینطور پیش بره اینطور بدبخت خواهیم شد.... اونطور پیش بره اونطور بدبخت خواهیم شد .... بسه... بخدا که گاهی واقعا باید آتش بس بدیم به خودمون و کمی دور از اینهمه آتش بایستیم. گاهی باید پرچمی سفیدی به اهتزاز در آورد و به دل و روح آرامشی داد. گاهی باید کنار کشید و کمی زندگی کرد. 

من میخوام زندگی کنم . همین. من میخوام از بین اینهمه رگبار مصیبت و بدبختی بلند شده چرخی بزنم و پایی بکوبم و آواز زندگی زیباست همیشگی ام رو سر بدهم . هیشکی و هیچی نمی تونه این آواز رو از من بگیره