در جستجوی شادی

یکی از بزرگترین دلخوشی های من وبلاگ نویسی و خصوصا همین وبلاگم هست. البته اولین وبلاگم رو هم خیلی دوست داشتم و به عنوان اولین تجربه ی وبلاگ نویسی خیلی خاطره های بامره ازش دارم ولی اینجا رو بیشتر بخاطر روزهای شادی که اینجا داشته ام و سالهای بیشتری هم اینجا ماندگار شدم دوست دارم و به قول معروف اینجا برام یه چیز دیگه است.

گاهی وقتها که دلم گرفته و حوصله ام سر رفته میام اینجا و تو آرشیو می گردم و از پستهای قدیمی شانسی چندتایی رو انتخاب می کنم و می خونم و خوشحالم که اکثرا با خوندنشون خنده روی لبهام میشینه و حال بدم رو خوب می کنه. چقدر خوب بود که من اونقدر شاد می نوشته ام که اینروزها بتونم با خوندنشون سرحال بیام.

اونروزها حال و روز زندگیم به شادی نوشته هام نبود ولی اینکه سبک نوشته ام خود به خود حالت شاد و نسبتا طنز به خودش گرفته بود منو وادار می کرد بیشتر دنبال یه سوژه شاد برای نوشتن باشم و همین در جستجوی مطلب شاد بودن خودش حال دلم رو خوب می کرد خصوصا که روزانه می نوشتم و هر روز در جستجوی شادی بودن خودش کم سعادتی نیست.

باید سعی کنم بازم بیشتر در جستجوی شادی باشم. زندگی راه خودش را خواهد رفت منم باید سعی کنم راه خودم رو داشته باشم. راه من راهیست که همیشه به زیبایی ختم میشه. من باید با شادی ها و زیبایی ها همراه باشم که بتونم همچنان بگم: " زندگی زیباست"

فریده دونه: یعنی من عمرا تو زندگی از رو برم. کلا این زندگی چموش گاوچرونی مثل من می خواست